Visualizzazione post con etichetta Kuchnia i okolice. Mostra tutti i post
Visualizzazione post con etichetta Kuchnia i okolice. Mostra tutti i post

lunedì 2 marzo 2009

Niestrawna pausa pranzo i kreatywny weekend

Nie mogę się doczekać słońca i zieleni. Na razie jedynie krzaczek rozmarynu daje nadzieję. Anetka z blogu Progress Not Perfection od kilku dni zamieszcza, bardzo udane w moim odczuciu, portrety -szkice. Cała akcja ma swoje hasło, tj. Face A Day. Piszę o tym, ponieważ zadeklarowałam swoją gotowość do podjęcia wyzwania. I tu zaczęły się schody (niezliczona ich ilość! Co najmniej jak w Pancerniku Potiomkin). Zwyczajnie, oprócz czasu, brak mi skupienia, a dokładniej jego możliwości. Może kiedyś pokuszę się o napisanie tekstu podsumowującego różnice między mentalnością włoską i polską, przyzwyczajeniami, poglądami, itp. Ale tym razem skupię się na jednym, kompletnie niezrozumiałym dla mnie aspekcie życia w Italii. Pausa pranzo. Dwa słowa. Nieustanne źródło frustracji. Otóż nie jest mi potrzebna pausa pranzo, dwie godziny w środku dnia, w których należy dojechać do domu, zjeść, mieć pół godziny bezużytecznego zapasu (ledwie weźmiesz ołówek do ręki i trzeba wychodzić), dojechać do pracy, z pełnym brzuchem, ukradkiem trawiąc i udając, że powróciliśmy do pełni możliwości umysłowych. Potem wraca się o 19.30 i już jest, jak to mawia mój tato, po ptakach. Tak, tyle w kwestii wyjaśnień. Mój szkic zatem powstał w sobotę, w godzinę i 15 minut.

W niedzielę natomiast wypróbowałam kolejny przepis na krostatę, i tym razem był to strzał w dziesiątkę. W końcu, po okresie prób i błędów, znalazłam doskonała bazę, która można wypełniać dżemem, Nutellą, kremem i owocami, ricottą. W tym przypadku jest dżem porzeczkowy, przykryty warstwą dwóch białek ubitych z cukrem i wzbogaconych płatkami migdałowymi. Buon Appetito!

Baza doskonała:

150 g cukru

280 g mąki

2 jajka

120 g masła

1 łyżeczka drożdży w proszku

Wymieszać. Uformować kulę (będzie się lepić, ale tak ma być). Rozwałkować na placek. Wypełnić czym tam się chce, przy czym część ciasta warto zachować na ozdobienie placka, na przykład wzorem w kratkę, klasycznym i prostolinijnym. Piec w 180 stopniach 20 minut.

mercoledì 4 febbraio 2009

Ziemniak in love, czyli wywar miłości

Muszę się dołączyć do chóralnego głosu rzeszy blogowiczek i zapostulować raz jeszcze do najwyższej instancji o WIĘCEJ CZASU! Wszystko ostatnio odbywa się w biegu, kradnę chwile na czytanie i pisarzenie, piekę, li i jedynie, kruche ciasteczka, bo to szybko i przy tym mało się brudzi; o robótkach ręcznych, czyli ewentualnych rysunkach, malunkach i wyklejankach tęsknie wspominam zza biurka pełnego papierzysk, w których tabele walczą o prymat ze schematami. Uff. O mało co, a i luty przemknąłby mi jak z bicza trzasł (fakt, iż jest to nakrótszy miesiąc w roku też nie pomaga), a przecież to miesiąc zakochanych! O czym przypomniał mi taki jeden, z rodziny psiankowatych.

domenica 14 dicembre 2008

Narodziny pierniczka z ducha świąt

Weekend był wypełniony zmaganiem z czasem, który upływał sobie wartko, materią, która stawiała opór, i przestrzenią, która trzeba było uporządkować, wypucować na glanc i przystroić świątecznie.

Oto fotorelacja, niech przemówią obrazy.

Upiekłam z tysiąc pierniczków, naprawdę doskonałe wg. przepisu Dorotki z http://mojewypieki.blox.pl/2007/11/Pierniczki.html !

Pierniczki zawisły na choince.
Przez te wczesne ubieranie drzewek czuję się jak bohaterowie jednej z noweli Bolla, Nie tylko na Boże Narodzenie, kto nie czytał, ten powinien!! Lektura obowiazkowa na świąta, pozwala zachować zdrowy dystans do sprawy celebrowania grudniowych dni, no i przy tym jest bardzo, ale to bardzo, zabawna.

Prace ręczne:
Dotee Doll dla kuzyneczki, meczyła mnie od dawna, jak ta cała fala szmacianych laleczek przelewała się po blogach kraftujących babeczek.

Mąż z uśmiechem mył okna, to musi być miłość.

Mój pierwszy scrap!! ślęczę nad albumem dla rodziców, z okazji pięknej i okrągłej rocznicy ich ślubu. Będę informować o postępach...

mercoledì 3 dicembre 2008

Kto je ostatki...

Piękna i gładka byłam aż do wtorku, tzn. do pochłonięcia ostatniego okruszka ciasta owocowego.
Wszystko zaczęło się w niedzielę, byli u nas goście na kolacji i po (pośpiewaliśmy sobie również, dopóki chłopaki nie zaczęli udawać, jeden na gitarze elektrycznej, drugi na klasycznej, że są Ritchiem Blackmorem i Davidem Gilmourem, no i było po zabawie) .
Lucy, jak zwykle, wykazała się swoimi zdolnościami kulinarnymi i przygotowała kanonicznie wykonaną tartę owocową z kremem, natomiast ja upiekłam ciasto niezwykle proste ale, co najważniejsze, wszystkim, małym i dużym, smakujące. Przypomina Kinder Pingui, szczególnie po schłodzeniu.

Składniki
1 szklanka mleka
1 szklanka oleju słonecznikowego
2 szklanki cukru
2 1/2 szklanki mąki
1/2 szklanki kakao (niesłodzonego)
3 jajka
1 opakowanie drożdży w proszku
1 cukier waniliowy
200 g śmietany do ubijania
1 słoik "Nutelli" 400g
2 łyżeczki kawy rozpuszczalnej

Przygotowanie
1. Do miski wlać mleko i olej, wsypać cukier, mąkę i jajka. Wymieszać.
2. Dodać kakao, dzrożdże i cukier waniliowy. Wymieszać.
3. Przelać masę do formy uprzednio wysmarowanej masłem.
4. Wstawić do pieca nagrzanego do 180 stopni na 40 minut.
5. Ostudzone ciasto przekroić tak by otrzymać dwa dyski.
6. Kawe ropuścić w gorącej wodzie polać nią od wewnątrz dwa dyski.
7. Na bazie rozsmarować Nutellę, następnie wyłożyć ubitą śmietanę. Nałożyć wierzchnią połowę ciasta.
8. Przed podaniem schłodzić w lodówce.